Vertrouwen moet je verdienen. Of begint een goede samenwerking juist met het geven van vertrouwen? In onze nieuwe kennisblog deelt Bob Lenferink zijn kijk op vertrouwen, samenwerking en de invloed die onze eigen houding daarop heeft. Aan de hand van de bekende parabel over de twee wolven stelt hij een mooie vraag: welke wolf voed jij?
Onlangs kwam ik de volgende oude parabel tegen.
Een oude Cherokee-stamoudste vertelt zijn kleinzoon:
"In ieder mens woedt een gevecht tussen twee wolven. De eerste wolf staat voor angst, wantrouwen, boosheid, jaloezie, eigenbelang en verwijten. De tweede wolf staat voor vertrouwen, hoop, samenwerking, vriendelijkheid, vrijgevigheid en liefde."
De kleinzoon denkt even na en vraagt: "Welke wolf wint?"
De stamoudste antwoordt: "De wolf die je voedt."
Ook binnen organisaties en samenwerkingen zie ik deze twee wolven voortdurend terug. Sterker nog: volgens mij voeren ze iedere dag strijd met elkaar.
De eerste wolf zegt: "Vertrouwen moet je eerst verdienen." Op zichzelf klinkt dat logisch. En soms zelfs verstandig. Iedereen heeft tenslotte weleens meegemaakt dat vertrouwen werd beschaamd. Een leverancier die zijn afspraken niet nakomt, een collega die verantwoordelijkheid ontwijkt of een opdrachtgever die onbetrouwbaar blijkt.
De natuurlijke reactie is dan vaak: eerst zien, dan geloven.
Maar daar zit ook een keerzijde aan. Want als je iemand wantrouwt, merkt die ander dat vaak direct. De samenwerking wordt formeler, mensen beschermen meer hun eigen belang, delen minder kennis en investeren minder in de relatie. Uiteindelijk krijg je daardoor vaak ook minder terug.
Het bijzondere is dat wantrouwen zichzelf daarmee kan bevestigen.
De tweede wolf zegt iets anders: "Geef eerst vertrouwen."
Dat betekent niet dat je naïef moet zijn of nooit teleurgesteld zult worden. Het betekent wel dat je er bewust voor kiest om vanuit vertrouwen te starten. Dat je ervan uitgaat dat een collega verantwoordelijkheid wil nemen, een leverancier wil meedenken en een samenwerkingspartner oprecht op zoek is naar de beste oplossing.
Wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, is dat je daar vaak ongelooflijk veel voor terugkrijgt. Collega's die eigenaarschap nemen omdat ze de ruimte voelen. Leveranciers en co-makers die nét dat stapje extra zetten. Opdrachtgevers die je eerder betrekken omdat ze weten dat je niet alleen aan jezelf denkt. En samenwerkingen waarin niet wordt gezocht naar de schuldige, maar naar de oplossing.
Gaat dat altijd goed? Natuurlijk niet. Ook wij gaan weleens op onze bek.
Maar als ik terugkijk op de mooiste samenwerkingen die we binnen Lenferink hebben opgebouwd, dan zijn die vaak begonnen met hetzelfde besluit: eerst vertrouwen geven.
Als familiebedrijf geloven we dat relaties belangrijker zijn dan transacties. Dat samenwerking meer oplevert dan controle. En dat je op de lange termijn alleen echt kunt winnen als de ander ook wint.
Misschien is dat wel één van de belangrijkste lessen die ik zelf heb geleerd.
Niet als eerste de vraag stellen: "Heeft de ander mijn vertrouwen voldoende verdiend?"
Maar: "Welke wolf voed ik vandaag?"
